சனி, 27 பிப்ரவரி, 2016

சுதந்திரக் காற்று வீசுமா.?

சுதந்திர நாடே சுதந்திர நாடே
எங்கள் சுதந்திரம் எங்கே போனது.
சுடெரிக்கும் எறிகணைகள்
சுடுகுழல் பிரங்கி சுத்தமாய் பதம் பார்த்தது.
சுதந்திர தேசத்தில் ஈழத்தமிழனின்  உடலை
வீதி எங்கும் கோயில் எங்கும்
சுடுகாடாய் போனதப்பா
சுதந்திர தேசத்திசத்தில்

 
பாலுக்கு அழுத பாலகன்
தாய்முலையில் குடித்தபால்
சொட்டுச் சொட்டாய்
உதிர வெள்ளத்தில் உறைந்தம்மா
பாலுக்கு அழும் பாலகன்
இறந்த பிணம் என்று பாராமல்
உயிரற்ற தாயின் முலையில்
பால் குடித்த பாலன் வாழ்வது
எங்கள் ஈழ தேசத்தில்தான்.

 
வீதி எங்கும் மரண ஓலங்கள்
சப்தம்மிட குடிமனைகள்
விகாரமாய் எரிந்தம்மா
சுதந்திர தேசம் என்று
உலக அரங்கிற்கு பறைசாற்றும்
எம் நாட்டு அரசியல் வித்தகர்களே.
வருகிற சுதந்திர நாளி மட்டுமாவது
எம்மின சுதந்திரமாய் வாழுமா?

 
சிறை அறைகளிலும் சொல்ல முடியாத
துன்ப சிலுவையை சுமந்த வண்ணம்.!
சொந்த பாசங்களை தவிக்க விட்டு!
சிறை கம்பிகள்  பூட்டு போட.
கண்ணீர் சிந்திய வாழ்வாக வாழ்கிறது.
எம் ஈழ தேசத்து தமிழினம்

 
வருகிற சுதந்திர தினத்தினலாவது
சுதந்திரம் மலருமா?
என்ற ஏக்கக் கனவுடன்
நாளைய விடியல்.மலர்கிறது.
சுதந்திர தேசத்தில்.

இக் கவிதை மலேசியாவின்  தேசிய நாள் ஏடு தமிழ்மலரில் வெளிவந்த கவிதை 21-02-2016.

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-
 

புதன், 17 பிப்ரவரி, 2016

காலம் வரும் காத்திரும் சீமாட்டி.


அகவிளக்கில் மலர்ந்தவளே.
அகம் முழுதும் எரிகின்றாய்
உடல்முழுதும் நீ இருப்பாய்
உயிரெல்லாம்  நீ வருவாய்.

 
தித்திக்கும் உன் நினைவு!
திகட்டாத உருவமடி உன்  மேனி
பட்டத்து பால் நிலவும்,
வெட்கி தலை குனியும் -உன் நிறம்.

 
கன்னத்து குழியழகு கார்மேக -முடியழகு
வண்ணத்தில் நீ இருப்பாய்
வானழகு வடிவமடி.
எண்ணத்தில் நீ இருப்பாய்
ஜென்மத்தில் நீ வாழ்வாய்.

 
வில்லழகு நெற்றியிலே
பொட்டழகு மின்னுதடி.
வட்டமிட்ட உன்முகம்
பூ அழகு  புன்னகையும் –செய்யுதடி.

 
ஆண்டுகள் பல கடந்தடி
எண்ணற்ற குறுஞ்செய்தி.
கைபேசி நினைவகத்தில்.
உன் நினைவை சொல்லுமடி..
தினம் தினம்.

 
காகிதத்தில் கவி எல்லாம் நான் எழுதி
காதலர் தினம் வரும் வரை
காலமெல்லாம் காத்திருப்பேன்-சீமாட்டி!
உன் அருகில் நான் இருக்க.!
 
காதலர் தினத்தில் 14-02-2016 மலேசியாவில் உள்ள பத்திரிக்கை தமிழ்மலரில் வெளிவந்தது.








10-02-2016 இலங்கையில் உள்ள பத்திரிக்கை மித்திரனில் வெளியாகிய எனது நேர்காணல்இதோ பார்வைக்கு. 

 
-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-


செவ்வாய், 9 பிப்ரவரி, 2016

விறகு வெட்டும் தொழிலாளி


வாழ்க்கை என்னும் புனித பயணத்தை
பூக்கள் கொண்டு மாலை போனால்
கண்ணீர் என்னும் மழைத்துளிகள்.
சாரல் வீசுகிறது ஏழையின் வீட்டில்
ஏழு நாட்கள் பட்டினி கிடந்து.
ஏழ்மை வாழ்வை போக்கவே.
நித்தம் நித்தம் காடும் கரம்பும்
கால்கள் எல்லாம்  நடந்திடவே.
கானகமே வாழ்க்கையானது.

சில நேரம் கண்ணுறங்கும்-போது.
ஈறெடுத்த பிள்ளைகளின் அழுகுரல்கள்
கேட்கும் போது. மனம் எல்லாம்
துடியாய் துடித்தது பாச பிணைப்பினால்
கடலோரம்  மணல் வீடு கட்டி
கரையோரம் வாழும் நண்டுகள்
மலையோரம் போனாலும் வாழ இடமுண்டு.


மனிதன்தான் கைவிட்டான் மனிதத்தை
தெய்வங்கள் படைத்த.
இயற்(க்)கை நமக்கு வரமப்பா.
ஏழ்மை வாழ்வை போக்கிடவே.
விறகு வெட்டும் தொழிலே
வாழ்க்கைக்கு வந்தது.
இயற்(க்)கை அன்னையின் அன்பினால்
இந்த ஏழையின் வயிறு நிறைந்ததுவே.

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மலேசியாவின் தேசிய நாள் ஏடு தமிழ் மலரில் 7-02-2016 வந்த கவிதை
 
 
 -நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

 
 
 
 

வெள்ளி, 29 ஜனவரி, 2016

நதி நீராய் ஓடுதடி.

காதல் என்னும் பூக்கள் வந்து தூவும்
கண்ணில் வந்து நெஞ்சங்களும் மோதும்
உந்தன் பேரும்  எந்தன்பேரும்  நினைவுகளில்
வெள்ளி ஓடத்தில் நீயும் நானும் போவோம்

அள்ளி அள்ளி தந்த  காரங்கள் எல்லாம்
அன்பைச்சொல்லி சொல்லி காட்டுதடி.
நினைவெல்லாம் நீ இருக்க
கானவாக போனதடி  வாழ்க்கை…

மல்லிகைப்பூ சூடிருக்கா
மங்களமாய்நீஇருக்காய் 
மாமன் நெஞ்சில்
தள்ளாட  -நினைக்கிறாய்.
கண்ணுப்பட்டு கண்ணுப்பட்டு
ஏங்கியதுஉள்ளம்.

சொந்த மனசும் வெந்து போனதடி
சோகத்தில் ஏங்குதடி உள்ளம்.
வள்ளல் குணம் கொண்டவளே.
வள்ளுவனின் குறளுக்கு சிறந்தவளே.

அன்பு நெஞ்சம் காட்டிடுவாய்
அள்ளி அள்ளி பருகிடவே.
எண்ணங்களும் உன் நினைவு.
நதி நீராய் ஓடுதடி.
யாரும் அற்று நான்  இருக்க.
ஆறுதலாய் நீ வருவாய்…….

24-01-2016 அன்று மலேசியாவின் முதன்மை நாள் ஏடு தமிழ் மலரில் வந்த கவிதை

 -நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

வியாழன், 14 ஜனவரி, 2016

தை மகளே நீவருக


தை மகளே நீவருக
தரணி எல்லாம் உன் பேச்சு
தைமகளே நீ வந்தால்
குறைகள் எல்லாம் தீர்ந்திடுமே

 ஊரெல்லாம் உறவழைத்து.
கொத்து மஞ்சள் கட்டிவைத்து
புதுக்கோலம் நாம் போட்டு.
பால் பொங்கி வருகையிலே.
பட்டசு வெடிக்கையிலே.
புதுபானையிலே....
வெண்நிற நட்சத்திரம்
சிரிக்குதடா....
சின்ன சின்ன மத்தப்பு
கைகளில்சிரிக்க....
சின்னஞ் சிறு பிள்ளைகளும்
துள்ளுதடா.....

ஆதவனே உன்வருகையில்
மானிடனுக்கு ஒளிவிளக்கு
ஏர் பூட்டி நிலம்உழுத
காளைகளை -வணங்க
அன்றே...அமைத்தான்
தைத்திருநானை தமிழன்
இன்றே நினைவு கூறுகிறோம்.
எம் இனமே.....



இந்தியாவில் இருந்து வெளிவரும் இனியநந்தவனம் இதழில்  சிறப்பு பொங்கல் மலரில் வெளிவந்த கவிதை
-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

புதன், 6 ஜனவரி, 2016

நாகரீகம் என்ற பெயரால்…………


மனித நாகரீகம் என்ற போர்வையில்
மனிதம் மனிதத்தை மாசுபடுத்தி
வாழ்கிற வாழ்க்கையாக மாறிவிட்டது.இன்று
அன்று ஒரு காலத்தில் பெண்ணால்
பெண்மையை போற்றி வாழ்ந்தாள்
இன்றைய நாகரீகம் என்ற போர்வையில்
அரை தெரிய உடையும்
ஆடை என்ற போர்வையில்
உடல் தெரிய அங்கவஸ்திரமும்
ஆடம்பர வாழ்க்கையாக மாறிவிட்டது.


அப்பா அண்ணா சொந்தங்கள்
என்ற உறவு இருப்பதை மறந்துவிட்டு
கவர்ச்சி உடையை அணிந்து.
ஆண் வர்க்கத்தின் மனநிலையை
பல திசைகளில் திசை திருப்பி
பெண்மையை சீரழித்ததும்
கலாசாரம் என்ற போர்வையில்
வலம் வரும் அரை குறை ஆடைகள்தான்.

 
நவீன உடை என்ற போர்வையில்
கலாசாரத்தை சீரழிக்க பவனிவரும்
ஆடைகளை தூக்கிப் போட்டு விட்டு
தமிழன் தமிழச்சி என்ற கலாசாரத்தையும்
நம் பண்பாட்டையும் சொல்லும்
உடைகளை வாங்கி
நம் இளைய சமூகத்திற்கு வழிகாட்டி
அன்பான தமிழனாய் வாழ்வோம்.

 
-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

குறிப்பு-

நிர்வாணம் என்பது அழகானது..அது என்றும் கவர்ச்சியை தூண்டுவதில்லை.
இதை பூர்வீகக் குடிகளில் அவதானித்திருப்போம்.

நாகரீகம் என்ற போர்வையில் வரும் அரை குறை ஆடைகள்தான் பாலியல் கவர்ச்சியை தூண்டுகிறது

03-01-2016 ஞாயிறு தமிழ்மலர் பத்திரிகையில் வெளிவந்தவை.மலேசியாவில்

 

புதன், 30 டிசம்பர், 2015

இறந்த சடலத்தின் கற்பனை அழுகை.

நான் துள்ளி விளையாடிய காலங்கள்
நிரந்தரமாய் மௌனித்த நேரம்
வீட்டுத் திண்ணையில் உறவுகள்
சூழ படுத்த படுக்கையில் கிடக்கிறேன்.
உணர்வுகள்  அற்று.சடமாக.

 நான் உயிருடன் இருக்கும் போது
அழகிய பெயர் சொல்லி கூப்பிடஉறவுகள்
நான் மரணித்த பின் சவம் என்ற
பெயரே எனக்கு வைத்து விடுகிறார்கள்.

 நான் வரைந்த ஓவியங்கள்
நான் எழுதிய கவிதைகள்.
நான் செய்த கட்டில் கதிரைகள் எல்லாம்
நான் வேண்டி புதிய கார்
விட்டுவிட்டு தனியாக செல்கிறேன்.

அழகு பார்த்து அழகு பாரத்து நான்
கட்டிய வீடு நான் துள்ளி விளையாடிய முற்றம்
நான் சம்பாரித்த பணம்
என்னை நீண்ட நேரம் வைத்திருக்க முடியாதாம்
ஏன் நான் மரணித்த சவம் என்பதால்.

 மரணம் எனக்கு மட்டுமல்
பூமியில் உயிராக அவதரித்த
ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் உண்டு.
மரணம் வருமென்று அறிந்தும்
இப்படித்தான் இருக்கிறான் மனிதன்.

புகழ் பணம் எல்லாம் சம்பாரித்தும்
இறுதியில் வருதில்லை.
மனிதனாக வாழும் காலத்தில்
நண்மையை செய்து வாழுங்கள்
உங்களை சொர்க்கத்தில் சேர்த்துவிடும்

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-
27/12/2015 அன்று மலேசிய பத்திரிகை தமிழ் மலரில் வந்த கவிதை